Marokko 2013

    

21/07/2013

 

7517 km richting de Hoge Atlas en de beklimming van de Jebel Toubkal 4167m!!

 

Het plan is om morgen om 04.00 uur te starten met de aanlooproute naar de Hoge Atlas. De eerste etappe brengt mij naar Tours, plus minus 700 km.

Vandaar gaat het naar Puente la Reine bij Pamplona. Hier wil ik een rustdag inlassen om nogmaals te genieten van de pelgrims die onderweg zijn naar Santiago de Compostela.

Er is een kleinschalig kampeerterreintje waar je heerlijk rustig kunt staan.

En er is een goed restaurant waar je lekker kunt eten plus een aantal grote slaapzalen waar de pelgrims kunnen overnachten.

De stad is een belevenis op zich en helemaal ingesteld op de pelgrims.

Ik kan het hier wel een dag uithouden.

Vandaar gaat het richting Raiza, 100 km ten noorden van Madrid.

Ook weer een prachtig gebied op 1000 m hoogte, waar in de winter veel geskied wordt.

Dan naar Santa Elena, dat ligt in het schitterende natuurpark Despenaperros.

Ook hier wordt weer een rustdag ingelast om de benen maar weer eens aan een aantal wandelkilometers te laten wennen.

Daarna op naar Malaga waar Renée aankomt met het vliegtuig om samen verder te gaan naar de Hoge Atlas.

 

Het is zover. Om half vier gaat de wekker, opstaan thee zetten, broodje maken en wegwezen.

Eerst de tank nog maar eens gevuld en dan op pad.

Onvoorstelbaar hoeveel verkeer er al op de de weg is. Het lijkt wel vrijdagavond.

Toch mag ik niet klagen. In 5 uurtjes ben ik in Parijs en van Parijs is het nog ruim 200 km naar Tours.

Bij aankomst op de camping is het een drukte van belang. Er is een of andere show van oude auto's met daaraan gekoppeld een soort van bingo en uiteraard een grill party.

Op de camping zelf is het nog vrij stil. Het is een municipal met een heel vriendelijk prijsje voor een overnachting. € 8.50 was de som die ik moest betalen.

 

22/07/2013

 

Vandaag gaat het weer verder zuidwaarts richting de Pyreneeën naar Puenta la Reina.

Er is een schitterend complex aan de rand van de stad waar 100 pelgrims kunnen overnachten.Ook is er een kleinschalige camping ingericht waar je voor een redelijk tarief kunt staan.

Over het eten hoef je ook niet in te zitten voor € 10 krijg je een een goede maaltijd.

Hier wil ik nog een dag extra blijven om de stad nog eens uit te pluizen en wat uit te rusten.

Na het menu kom ik terug op de camping en zie hoe een Nederlands echtpaar nog de barbecue aan heeft maar de lucht voorspelt weinig goeds.Nog geen vijf minuten later steekt er een harde stormachtige wind op.

Een vijftal motorrijders arriveert ook op de camping en proberen hun kleine tentjes op te zetten.Door de storm wordt dit een hilarisch gevecht met tentdoek, haringen en scheerlijntjes.Even later voel ik de eerste spetters al en iedereen die nog buiten is schiet de tent in.

Ook daar zijn ze niet veilig als de eerste hagelstenen naar beneden

komen. In een razend tempo worden de tentjes weer afgebroken of met stokken en al in de wc gedumpt.Ook het Nederlandse echtpaar heeft besloten om een eind te maken aan de Grill sessie en alles in de auto te laden wat beslist droog moet blijven.De grill wordt met een emmer water geblust.De motorrijders hoor ik nog zeker een uur bezig om alles maar zo goed als het kan droog te houden.De volgende ochtend wacht mijn buurvrouw een onaangename verrassing al zij een bezoek wil brengen aan het toilet.Het toiletgebouw is omgetoverd tot Hostal door de motormuizen.Na veel gerammel en lawaai zijn ze berijdt om een van de toiletten te ontruimen en kan de buurvrouw met ernstige hoge nood eindelijk terecht.

Wat een stormpje al niet teweeg kan brengen.Buurvrouw Chantal knoopt een praatje aan waar ik van plan ben om naar toe te gaan. Als ze de tekst op het reservewiel leest dat het naar de Hoge Atlas in Marokko gaat kan ze haar ogen niet geloven.Dat is ook nog een droom voor mij zegt Chantal maar Hubert haar vriend heeft haar bezworen dit nooit van zijn hele leven over de weg te doen, en als Chantal zo nodig naar Marrakech moet zal dat met het vliegtuig moeten gebeuren. Inmiddels heeft Hubert ook een vrij toilet verovert en sluit aan bij ons gesprek. Als Hubert hoort van mijn plannen zegt hij:" dat nooit!" Zelf zijn ze een beetje aan het rondkijken op de Camino naar Santiago de Compostela maar dat loopt niet zo gesmeerd als dat zij zich dat hadden voor gesteld. De slaapzalen bij de overnachtingsadressen is een nachtmerrie van alle snurkende en ronkende mensen. " Ik doe geen oog dicht" zegt Hubert.

Ik vertel dat de mogelijkheid om bij een Hostal aan te kloppen erg goed werkt.Het kost iets meer maar dan heb je ook een eigen kamer.

Gezellig zitten we nog wat te bomen over de onmogelijkheden van het over de weg reizen naar Marokko en ik merk dat Hubert toch wel een beetje begint te ontdooien.

Zij besluiten in te pakken en weer een stukje verder te reizen. Nadat ik ze er op gewezen heb dat Puenta la Reina een mooi stadje is om te bezoeken zetten zij de auto volgeladen bij de camping neer en gaan te voet de stad verkennen. Na een paar uur komen komen Hubert en Chantal weer terug en drinken eerst een watertje. We raken opnieuw aan de praat de volgende uren worden er allerlei bomen op gezet wat wel en niet kan.

Zij beslissen dat ze nog een nachtje blijven en het lijkt hen een goed plan om samen vanavond heerlijk de grill weer eens op te stoken.

Tegen vijven drinken we samen een wijntje als de lucht weer dicht trekt en het volgende onweer nadert.Op een draf gaan we snel naar het restaurant waar we aanschuiven voor een goed menu en een flink glas rode wijn.Hubert heeft zowaar contact gelegd met Helma van Maroc travel om te kijken wat er voor hen mogelijk is. Zo zie je maar: zeg nooit nooit!

Het is middernacht als we de vergadering sluiten en  lekker gaan slapen. Morgen wacht mij de volgende stap naar het zuiden. Vlak boven Madrid, in een natuur gebied ligt het plaatsje Riaza.

 

24/07/2013

 

Na hartelijk afscheid te hebben genomen van Chantal en Hubert duik ik onder de wol. Morgen weer vroeg op. Om 8.00 uur sluip ik van de camping en reis via Soria naar Riaza. Om 13.00 uur sta ik op de camping. Het is zoeken naar een schaduw plaatsje maar na een kwartier is alles gefikst. Even later komt de buurvrouw met een fles onder haar arm

en wat nootjes en of ik wil of niet over een half uur staat de tafel gedekt en aanschuiven maar weer. Gastvrijheid zonder grenzen!!

Ook hier besluit ik om nog maar een dag langer te blijven.Het internet is sterk verbeterd sinds vorig jaar en er is zelfs een zone waar niet betaald hoeft te worden. Dat is lekker mee genomen. Na de siësta ruim ik de auto een beetje op en ga wat aan de blog werken zodat het thuisfront ook op de hoogte blijft van alles wat ik uitspook.Tegen de tijd dat de Spaanse mensen gaan eten denk ik er over na om de tanden te gaan poetsen en lekker de daktent in te duiken. Mis want daar staat buurvrouw Estrella weer met een bord met eten en zegt op een gebiedende toon: EET Thomas!!

Gewillig laat ik mij overhalen en ga aan de slag met deze klus.Vriendelijkheid kent geen tijd is het bekende speekwoord.

 

26/07/2013

 

Ik begin aan deel twee van de aanloop route van Riaza naar Malaga en dan door naar de boot in Algeciras.

Om 8 uur ben ik start klaar om te vertrekken. Bij de poort word ik nog uitgezwaaid door de Spaanse familie. Ik ga richting Madrid.

Na een uurtje is het koffi tijd en ik besluit, hoe kan het ook anders, bij de Mac te stoppen. Dat is erg handig, want dan kan ik gelijk even kijken of er nog berichten zijn van het thuisfront. Ik parkeer mijn auto tussen wat andere Nederlandse kentekens waarvan ik zie dat hier Marokkaanse mensen in zitten. Er liggen al een paar mannen te slapen op een kleedje naast de auto.

Wij kennen dat verschijnsel wel. We hebben dit op de reis door Turkije ook meegemaakt. Zij rijden meestal in één streep van Nederland naar Marokko.

Dit blijft toch iedere keer weer een riskante onderneming met al de kleine kinderen in de auto en een vader die dodelijk vermoeid achter het stuur zit.

Bij de koffie zie ik de Marokkaanse moeders met hun kinderen 's morgens vroeg al lekker aan de friet zitten.

Meestal houden de gesluierde vrouwen wel een beetje afstand, maar door de kinderen, die uiteraard uitstekend Nederlands spreken, heb ik ook snel contact met één van de moeders. Ik vertel haar dat ik ook op weg ben naar Marokko  Ze vindt dit geweldig en er onstaat een gezellig gesprek in een onvervalst Rotterdams accent. Leuk om dat zo te horen. Vaak zijn de dames niet zo geweldig in het gebruik van de Nederlandse taal maar aan deze mankeerde niets.

Na een half uur neem ik afscheid. Zij gaan verder richting de boot van Algeciras naar Ceuta, nog zeker 8 uur rijden.

Zelf vervolg ik de weg richting Cordoba, nog een uurtje of 5 rijden. Om 15.00 uur ben ik op de camping die ik had uitgekozen. Het blijkt er een uit de categorie "weekendcampings". Het is vrijdag dus achter mij loopt het lekker door met mensen uit Cordoba en Sevilla. Op de camping staat het vol met houten huisjes en een fiks aantal stacaravans. Op het veld waar ik mij mag installeren zijn ongeveer 150 plaatsen. Er staan nog maar 3 tenten, dus ruimte genoeg.

De conversatie met de mede campeerders  gaat erg stroef. Rechts van mij staat een Spaans echtpaar van ongeveer een jaar of tachtig die mij met een welgemeend "Ola" begroeten en  links van mij een Frans echtpaar die het met een kort knikje af doen. Het lijkt er op dat ik mijn stem de komende dagen wel kan sparen.

Tegen het eind van de middag ga ik even bij het zwembad kijken. Het is er gezellig maar lang niet vol. Of de grote vakantiehoos moet nog komen of de crisis heeft ook hier genadeloos toe geslagen. Inmiddels zijn er een paar tenten bij gekomen en we staan nu met zijn zessen op dit immense terrein.

Om 21.00 uur besluit ik om nog maar eens een menu del dia te nemen. De eerste gang is gelijk al prijs:  een soort huzarensalade gekruist met een Rusisch ei.

Een mega bord vol!  Als de tweede gang doorkomt: kip met knoflook en uiteraard frieten sta ik in tweestrijd.Vraag ik om een doggybag of haak ik af. Dit is zelfs voor een paard teveel.  Van mijn tweede vino tinto blijft ook nog de helft over. Er worden inmiddels allerlei tafels het terras voor het restaurant opgesleept en een geluidsinstallatie aangesloten. O jee heb ik dat? Ja hoor dat heb ik: DISCO!! En dan wordt het terrein ook nog goed bewaakt door een over ijverige viervoeter aan een lange lijn.

Ik ben bang verzekerd te zijn van een kort nachtje! En dat komt uit.Ver na middernacht val ik pas in slaap als de viervoeter eindelijk zijn bek houdt! Maar kamperen blijft een feest!! Morgen naar Malaga en wachten op het vliegtuig uit Nederland;en dat is geen straf.

 

28/07/2013

 

Van Malaga naar Marrakech!!

Het vliegtuig is keurig op tijd. Deze keer hebben we afgesproken dat Renée met een taxi naar het hotel zal komen.Ik heb op internet naar de prijzen van de taxi gekeken en mijn vermoeden is juist: Er wordt behoorlijk de hand mee gelicht. Er wordt geen taximeter ingeschakeld en de prijs wordt onderling door de chauffeurs afgesproken. Welkom in Malaga heet dit.

Vandaag gaat het pas echt beginnen. Renée is gisteravond laat aangekomen en wij hebben de nacht door gebracht in het Campanile hotel vlak bij het vliegveld. Aan een goede nachtrust was ik wel een beetje toe. De afgelopen nachten heb ik nauwelijks een oog dicht gedaan vanwege onze viervoeter op de laatste camping bij Cordoba. De hele nacht heeft het dier lopen blaffen. Steeds als een campinggast het in zijn hoofd haalde om een plasje te gaan doen was het bal. Het beest bleef luid tekeer gaan tot onze gast weer in haar of zijn slaapzak lag. Dat alles in het kader voor onze veiligheid natuurlijk. Maar nu gaat het dan echt gebeuren: de vakantie begint nu echt.

In de aanloop route heb ik met verschillende Marokkaanse mensen gesproken onderweg en zij vinden het fantastisch dat je hun land komt bezoeken. Bij de Nederlanders zijn de meningen verdeeld. De een vindt het geweldig en de ander zegt: "dit nooit meer".

Maar dat heb je denk ik met ieder land dat je bezoekt. Gelukkig zijn we niet allen gelijk.

Wij kijken er naar uit om de cultuur van Marokko in al onze vezels op te snuiven en te genieten van alle geneugten die het land te bieden heeft.

 

Na een kort nachtje gaan we vroeg in de ochtend naar de boot.We zijn ruim op tijd, dus haast is er niet bij. Na een km. of 30 hebben we het eerste oponthoud. We worden door de politie in een fuik gedirigeerd. Er is een busje van de weg geraakt en die ligt nu op zijn kant in de berm. Door een sleepwagen wordt het busje weer op zijn pootjes gezet en afgevoerd. Rustig rijden we nu verder naar Algeciras waar we op tijd arriveren voor de boot. We laten onze papieren controleren en worden naar "vak 6" gedirigeerd. Omdat we het gevoel hebben dat er iets niet klopt gaan we op zoek naar het kantoor van de maatschappij waar we de overtocht hebben geboekt. Het kantoor hebben we snel gevonden en opnieuw bieden we onze papieren aan.

We kunnen nu gelijk de auto halen en aansluiten in de rij voor de boot. Iedereen zoekt een plaatsje in de schaduw alhoewel de temperatuur maar 28 graden is.

Na een half uur zien we het busje dat vanmorgen op zijn zijkant lag de haven binnen rijden. Ze komen schuin naast ons staan.

 

Nieuwsgierig als we zijn gaan we een praatje maken met het gezin. Het is wonderbaarlijk dat ze er zelf zonder al te veel schade vanaf gekomen zijn.

Het meest opvallende is toch de enorme, volgepakte auto's. De een nog voller dan de ander. Er zijn er bij die op breken staan.

Normaal zou de boot om 12.00 uur vertrekken, maar wat is normaal? Om twaalf uur nog geen boot te bekennen.

Eindelijk om 13.00 uur zien we een schip aanleggen, zo goed als leeg en snel kunnen de auto's aan boord.

Nu begint het feest pas goed. Aan boord van het schip zijn de douane en de politie. Ze verwachten dat je je keurig met paspoort en ingevuld toelatingspapier aanmeldt.

In eerste instantie weten we niet hoe dat er allemaal aan toe gaat. "Boven" moet je eerst in de rij voor paspoortcontrole. Er is een beambte die je document stempelt, maar dat gaat niet zo vlug. Alles bij elkaar hebben Renée en ik dik anderhalf uur geduldig staan wachten tot de stempel was verkregen en dan moeten we door naar loket 2 waar nog eens een half uur wordt gewacht op het inklaren van de automobiel. Dit alles onder een goed en gezellig gesprek met een Imam uit België die op vakantiebezoek gaat naar zijn familie in Marokko. Hij staat met 10! paspoorten van familieleden in de rij en intussen staat zijn zwager alvast in de rij voor de inklaring van de auto. (Dat scheelt uiteindelijk een half uur wachten, want zwagerlief is al aan de beurt als de paspoorten eindelijk gestempeld zijn. De Imam wringt zich naar voren en is 5 minuten later "klaar".)

Eigenlijk moeten wij een volgende keer onze kinderen meenemen om ze strategisch neer te zetten:)

Het is heel bewonderenswaardig dat al die mensen keurig op hun beurt staan te wachten zonder een onvertogen woord.

Precies twee uur te laat zijn we in Tanger. Daar begint het hele circus weer van voren af aan: stempels controleren, weer in de rij, ditmaal met auto en weer heel geduldig wachten.

We komen bij de slagboom waar een beambte onze papieren doorneemt en het paspoort en de inklaring van de auto van Renée inneemt en zegt: "Zet u de auto daar rechts maar neer".

Renée moet weer terug naar loket 1 om nogmaals het hele ritueel van voren af aan te doen.

Het blijkt dat als je de eerste keer in Marokko bent een dubbele check wordt uitgevoerd. Het systeem kent je dan nog niet. Je moet het allemaal maar weten nietwaar!

Uiteindelijk komt alles goed en zijn we op weg naar ons overnachtingsadres ten zuiden van Rabat in de badplaats Mohammedia.

Doordat het ramadan is, is het restaurant bij de camping gesloten. Het is anderhalve km lopen terug naar het dorp waar misschien?? nog iets eetbaars te krijgen is. Daar hebben we geen puf meer voor en ons diner vanavond bestaat uit chips,mini chorizoworstjes, een cakeje en een glaasje koude witte wijn. Ook hier passen we ons aan aan het land: "vasten":)

Ondanks dat het in Marokko 2 uur vroeger is als in Nederland gaat de zon al rond 20.00 uur onder.

Wij houden het voor "gezien" na een mooie zonsondergang en liggen om 21.00 uur uitgeput in bed. (Ach ja, voor ons is het eigenlijk al 23.00 uur)

 

30/07/2013

 

Helemaal fris gaan we op weg naar de volgende camping: Le Relais de Marrakech.

We rijden over de tolweg en zijn grote delen "Alleen op de wereld". Heel af en toe zien we een andere auto en met de "automatische piloot" (cruise controle) aan rijden we met een snelheid van 95 km. per uur ook echt 95 km in dat uur! Dat schiet lekker op. De temperatuur stijgt naar zo'n 39 graden en nu is de airco toch wel lekker!

Net voor de lunchpauze op de camping arriveren we. En wat voor een camping!

 

Vandaag een bezoekje aan de stad "Marrakech"

 

De temperatuur hebben we in ieder geval mee, zelfs de Marokkanen hier zeggen dat het momenteel wel erg heet is.We hebben een taxi besproken die ons naar de stad zal brengen en ook weer komt halen voor de som van 120 Dirhams en dat voor een rit van 18 km.

Precies op de afgesproken tijd staat de chauffeur klaar op de camping met een Mercedes van een jaartje of 30 oud en hobbelt ons naar het stadscentrum van Marrakech. De afspraak is dat hij ons bij het grote plein (Jemaa-El-Fna) afzet en ons 3 uur later weer oppikt.

Als we uitstappen zien we gelijk een van de markantste gebouwen van Marrakech : de hoge toren van de moskee.

Dit is een geweldig baken, als je deze in de gaten houdt kan je ook niet verdwalen.

Het eerste wat we doen is zorgen dat we aan voldoende Dirhams te komen, want niet iedere geldautomaat levert deze op commando.

Dan een tocht door de Souks en daar zijn er een paar van in alle soorten en maten. Natuurlijk wil de halve bevolking ons begeleiden door de verschillende Souks en ons helpen bij alle aankopen en met raad en daad bij staan,  maar beleeft wordt dat door ons afgeslagen; we trekken ons eigen plan.

Via de informatie die we zelf hebben meegenomen weten we dat er na anderhalve kilometer van het Jemaa-El-Fna  plein een Souk is, Bab Aylen, waar alleen de plaatselijke bevolking zijn inkopen doet en daar willen wij ze uiteraard ook doen.

Na een half uur lopen met de kaart in de hand en wel tien keer de goede raad dat de richting die wij op gaan niets te doen is, zetten we toch maar door en niet zonder spijt.

Dit is toch wel een zeer kleurrijk stukje Marrakech.  Fotograferen valt niet echt mee, niet iedereen is gecharmeerd van Thomas en Renée met knippende camera's. We houden ons dan ook zoveel mogelijk aan

de regels. Het lukt ons brood te scoren. Het is niet vers maar dat vinden we niet erg. De bakker bakt in de laatste week van de Ramadan geen brood voor 12 uur en we hebben intussen een paar broodloze dagen achter de rug. We behelpen ons met cakejes en chips, maar nu lonkt het oude brood toch echt wel:)

Tomaten en een lekkere meloen kosten minder moeite. Wij zijn ook al weer toe aan ons tweede glas versgeperste jus d 'Orange en gaan weer langzaam richting het grote plein met slangen bezweerders en snerpende fluiten en uiteraard heel veel tasjes en ander goedbedoeld spul.

Even dreigt het uit de hand te lopen bij een dadel-en pindaverkoper. Na eerst wat dadels geproefd te hebben valt ons oog op de pinda's met sesam en dat lijkt ons wel wat.

De verkoper geeft aan hoeveel hij er van in een zakje kan doen. Dat lijkt ons ongeveer twee ons maar hij wil daar heel graag 140 Dirham voor hebben en dat is € 14.00!

Wij kijken elkaar aan en zeggen de man dat deze vlieger echt niet op gaat. Renée, als echte handelsvrouw, biedt de man spontaan 30 Dirham waarmee deze even spontaan akkoord gaat.

Je moet dus nooit kopen zonder grof te onderhandelen, dat hebben we heel snel in de gaten.

Op het plein gaan we weer op zoek naar onze jus verkoper en laten nogmaals een paar glazen van dit goddelijk vocht voor ons persen. De vitamientjes voor vandaag zijn weer binnen.

Als we op de afgesproken tijd bij de taxi arriveren zit de chauffeur al naast zijn auto op de grond. Hij gebaart ons op de stoeprand te gaan zitten en zegt dat hij over 5 a 10 minuten vertrekt.

Ok, we zijn aan de vroege kant, dus misschien moeten we wachten op nog een passagier.

Na 10 minuten komt er een andere taxi waar we naar toe gestuurd worden. "onze taxi" blijkt met pech te staan. Onze chauffeur krijgt de helft van het afgesproken bedrag van zijn collega en deze brengt ons terug naar de camping waar wij met hem de hele rit afrekenen.

Zouden de taxichauffeurs in Nederland ook zo collegiaal zijn?

 

Morgen vertrekken we naar Imlill om vrijdag aan de trekking te beginnen. We hebben geen idee of er goede internetverbindingen zijn, dus het kan even duren voor we verder van ons laten horen.

Wij vergeten jullie niet:)

 

02/08/2013

 

Dag 1 Tamatert-Tacheddirt

 

Na een uitgebreid ontbijt vertrekken we 9.29 uur met onze gids Ilyas voor de eerste meters naar de Toubkal. Er staan ook 2 muilezels klaar waar we onze bagage naast moeten zetten. Zij komen later met hun begeleiders achter ons aan. We gaan vrijwel direct van de weg een smal pad op. We komen door een klein dorpje Tiz'n Tamatert waar wat moeders buiten zitten met hun kinderen. Het is Ramadan en zij mogen de hele dag niets eten of drinken. Het is nu al weer ver boven de 30 graden! Na anderhalf uur klimmen met een steeds hardere wind komen we op het hoogste punt van vandaag:2210 m. We kunnen er water kopen en een poosje rusten. Het gaat licht regenen en voor we kunnen schuilen steekt er een enorme storm op die een minuut of 10 duurt. Het hele terras vliegt voorbij met windkracht 10!

Tegelijkertijd komen de muildieren met onze bagage en alle tentspullen voorbij. Zo snel als de storm komt gaat hij ook weer liggen. We gaan verder over een zeer bochtige weg. Ilyas vertelt dat het eigenlijk niet de echte route is, maar die is door de harde wind te gevaarlijk vandaag.

 

Hij heeft het nog niet gezegd of we komen een bocht om en zien de hele opgestapelde bagage die op het muildier hoort te zitten op straat liggen. Inclusief de houder met manden. De twee begeleiders hebben het andere dier al weer opgetuigd want ook die was met equipement en al omvergeblazen door de wind. We helpen mee om alles weer op te binden en gaan weer verder. We komen langs nog een pleisterplaats met een wel heel bijzondere koelkast.

Ook hier drinken we wat. Het laatste stuk voor vandaag gaat het weer steeds harder waaien. Als we na 4 uur lopen aankomen zijn Mustafa en Hoesein net bezig de keukentent op te zetten. Een bijna onmogelijke klus! Iedere keer als de tent bijna staat komt er een windvlaag en ligt de hele boel weer plat. Er zijn enorme pinnen die met een steen de grond ingeslagen moeten worden. Dat valt niet mee in de rotsige bodem. Uiteindelijk worden een aantal grote stenen gebruikt en staat de tent.  Mustafa en Housein gaan voor de lunch zorgen en Ilyas haalt onze tent tevoorschijn.

Het is een splinternieuw exemplaar. Er zitten grote plastic haringen bij. Zeer geschikt voor het strand zoals Ilyas beweerd. Hier op de rotsen niet echt handig, zeker niet in de storm die weer een beetje opkomt. Uiteindelijk na veel geploeter en veel grote stenen als haring, staat de tent.

We mogen in de keukentent komen voor de lunch. Ondanks dat ze zelf nog steeds niets mogen eten staat er voor ons een enorme schotel met allerlei lekkers klaar. Volgens Elias moeten wij voor 5 eten, dus niet zeuren dat het veel te veel is.

 

's Avonds staat er weer een menu voor minimaal 5 personen op tafel en voor 19.30 uur mogen de moslims nog niet eten. We doen ons best, maar helaas!

Als het donker wordt gaan we slapen. We worden 4.30 uur aan het ontbijt verwacht en 5 uur staat het vertrek gepland!

Als we nauwelijks liggen gaat het enorm stormen en we verwachten ieder moment met tent en al weggeblazen te worden. Het is net 01.00 uur geweest en iedere keer als we denken: Nu wordt het minder, stormt de tent weer tegen ons gezicht. Zo blijkt het dus een heel kort nachtje te worden.

 

03/08/2013

 

Dag 2 Tacheddirt-Azib Likemt

 

We hebben geen wekker nodig omdat we al sinds 01.00 uur wakker liggen door de storm en alles is al weer ingepakt voor het ontbijt.

Precies 5.15 uur vertrekken we. Het is nog een beetje donker en het eerste kwartier hebben we nog een petzl

Ilyas houdt van doorgaan en we moeten echt vragen na 2 uur om even te pauzeren! Het broodje van het ontbijt voelen we intussen niets meer van, dus willen we ook wel even wat eten!

Na deze korte pauze stuiteren we verder naar boven en net als we denken dat er nóóit een eind komt aan het klimmen zijn we eindelijk, na vier en een half uur boven!!

Er is geen stukje vlak terrein geweest; het zijn allemaal keien en grind. Heel zwaar lopen!

 

We maken uiteraard wat foto's, o.a. met het bewijs dat we nu op 3547 m. hoogte zitten. Dan begint aan de andere kant van de berg de afdaling. Het pad is zo mogelijk nog rotsiger en af en toe glijden we een stukje weg. Het is een aanslag op al je spieren waarvan je niet wist dat je ze hád! Het wordt steeds donkerder achter ons, maar toch willen we na een uur graag even de benen ontspannen!

We rusten weer een kwartiertje en net als we weer verder gaan begint het eerst langzaam te rommelen en even later barst er een enorme bui los met af en toe een donderklap. Nergens is plaats om te schuilen en we moeten ook oppassen dat we op tijd weer iets hoger gaan lopen, want de droge rivierbedding is ineens niet meer zo droog!

 

Zo snel als mogelijk is op de nu glibberige stenen gaan we door. Als verzopen katten komen we totaal uitgewoond aan bij het overnachtingsadres.

Deze keer blijken we buiten onder een afdak te moeten slapen! De tent leeft nog wel, maar daar hebben Housein en Mustafa niet voor gekozen.

Onze matrassen en andere spullen liggen keurig klaar en onze “all inclusief camping” wordt dus vannacht een stal!Deze stal staat n de PC Hooftstraat,want er zijn wel 2 shops!!

 

We slapen bijna 9 uur achter elkaar door. Geen enkel probleem. Koud is het totaal niet en we liggen goed uit de wind.

 

Dag 3

 

Azib Likemt-Amsourzerte

 

Klokslag 7.00 uur gaan we weer op pad. Als eerste moeten we vandaag met gevaar voor eigen leven (Renée) de rivier oversteken. Het eerste stuk stijgen we over een zeer druk bezocht geiten pad. Om de haverklap moeten we opzij om mannen en jongens met enorme vrachten op muildieren te laten passeren.  Zij gaan op hun Ferrari’s  veel sneller dan wij op onze voetjes!

Het is net een autobaan! Er zijn af en toe ook tegenliggers en het is passen en meten om 2 paarden of muildieren op het smalle pad elkaar te laten passeren.  De berijders zijn erg handig in het achteruit zetten van hun dier!

 

Alle mensen die we onderweg tegenkomen worden aangesproken door Ilyas. Opvallend hoe vriendelijk de bevolking onderling is. Naast een groet volgt er altijd een praatje. Waar kom je vandaan? Waar ga je naar toe?

Als we de eerste klim hebben gehad komen we langs een rivier te lopen in een kloof, lekker in de schaduw. We moeten nog een paar keer aan de kant voor het snelverkeer, maar dan lopen we heel lang met z'n drieën rustig langs het water. Na een aantal km. buigen we rechtsaf omhoog voor een lange klim naar de top van Tizi n'Ououraine 3102 meter hoog.

 

Daar zit uit het niets een jonge man waar we iets te drinken kunnen kopen. Elias vertelt ons later dat deze man iedere dag een uur naar de top klimt om daar voor wie langs komt' 'restaurant'' te houden. Naast wat drinken kun je bij hem ook een Mars of Snickers kopen!We zitten er een poosje op een rotsblok en hebben voor het eerst uitzicht op de machtige Toubkal van 4167 m. ons uiteindelijke doel van deze trekking.

Dan begint de afdaling naar ons overnachtingsadres. Het pad daalt langzaam en is kilometers te zien langs de kale rotsen. We lopen in een soort kom.

De van te voren door Ilyas beloofde 2 uur afdalen zijn er bij ons echt 3! Zijn wij nou zo traag of is Elias zo optimistisch?

Om 14.05 uur komen we aan in de refuge in Amsourzerte. Wat heerlijk als je na 3 dagen weer een douche en wc ziet!

De uitgebreide lunch laat niet lang op zich wachten en daarna lonkt de douche en rusten we uit voor de dag van morgen.

Elias heeft een ander idee over de rest van de tocht, dus we zijn benieuwd waar we morgen uiteindelijk slapen.

Thomas bewaakt het fort. Alle natte kleding hangt te drogen en de bedden zijn al opgemaakt.

De Hoge Atlas kent vier seizoenen per dag!

 

Dag 4

 

Amsourzerte- Lac D'Ifni.

 

Als we zoals afgesproken om 7.00 uur klaar staan is er van Ilyas nog geen spoor. Na 10 minuten komt hij zich al verontschuldigend melden. Hij moet zijn schoenen nog aantrekken en intussen komt ook de eigenaar van de refuge erbij staan. Hij heeft last van zijn voeten en vraagt of Thomas daar eens naar wil kijken. Toen hij de was deed in de rivier heeft hij zijn voet opengehaald en nu is het warm en dik. Eigenlijk moet hij naar een dokter, maar die is hier niet in de buurt. Wij hebben wel Betadine zalf bij ons wat op de zere plekken gesmeerd wordt en nadat er ook nog een verbandje om zit kunnen we vertrekken.

 

Het is intussen 7.30 uur. Na een uur lopen dwars door een langgerekt dorp, waar ook schapen gebruik maken van de weg, komen we in een volgend dorpje waar we onder de bomen een mooi terras vinden. We kunnen er verse jus d'orange kopen en zitten er heerlijk in de schaduw.

Ilyas heeft totaal geen haast. Als we verder lopen komen we na weer een uur op het hoogste punt, waar opnieuw een mannetje zit die iets te drinken verkoopt. We gaan weer lekker zitten. We hebben een prachtig uitzicht op Lac D'Ifni.

 

Tot nu toe liepen we over een vrij breed pad, maar dat is nu afgelopen. We moeten het hele meer rond over een geitenpaadje bestaande uit “aardappelstenen”. Een aanslag op je enkels en scheenbenen. Er lijkt geen eind aan te komen, vooral ook omdat we soms maar een paar centimeter langs het ravijn lopen en omdat Renée toch wat last van hoogtevrees heeft is dat niet fijn.

Als we het meer driekwart rond zijn, steeds een stukje lager, zien we ineens een shelter waar Hoesein en Mustafa zijn. Dit is ons oorspronkelijke overnachtingsadres. Het is ondanks de 2 pauzes pas 12.00 uur. We krijgen al snel onze lunch geserveerd terwijl Ilyas gaat zwemmen in het meer.

Na de lunch kunnen we nog een poosje rusten en stipt 14.00 uur vertrekken we voor het volgende stuk.

Als we het idee hadden dat het laatste stuk van de morgen zwaar was hebben we ons lelijk vergist. Nu klimmen we in twee en een half uur midden door een ravijn naar een plekje tussen de rotsen waar we onze tent mogen opzetten op een heel klein plekje tegen een rots aangepakt.

We staan met onze rug naar de wind, maar moeten daardoor langs de tent over een randje van 30 cm om bij de ingang te komen. Het waait af en toe behoorlijk dus de tent wordt met veel keien vastgelegd in de hoop dat we vannacht niet wegwaaien.

We moeten naar de keukentent komen boven op de rots boven ons hoofd om te eten, maar dat mag de pret niet drukken. Vooral Renée is dol op het randje waar ze steeds langs moet!

Morgen 4 .00 uur opstaan en 5.00 uur vertrek naar de Toubkal!

 

Dag 5

 

Lac D'Ifni-Bassiskamp

 

5.15 lopen we in het schemerdonker weg van de richel waar we vannacht op geslapen hebben. In het donker hebben Ilyas en Thomas de tent ingepakt. We beginnen gelijk stevig te klimmen over een pad dat vol met rotsachtige stenen ligt. Na een kwartier kunnen de lampjes uit en is het zicht voldoende. We stijgen heel snel en dat is aan de beenspieren wel te voelen. Na anderhalf uur hebben we echt even een kleine pauze nodig.

 

We klimmen verder in de veronderstelling dat we vandaag ook de Toubkal gaan beklimmen. Dit wordt echt een zware dag!

Als we om 9.00 uur eindelijk boven op de pas zijn, de Tizi n' Ouanoums staan we op 3684 m.

Dan vertelt Ilyas dat het vandaag niet gaat lukken om de top van de Toubkal te halen. Ten eerste waait het te hard, ten tweede zijn we aan de late kant en het laatste is dat het gaat regenen. Op dat moment is de lucht nog goed blauw met zo hier en daar een wolkje.

We komen langs een “voetbalveld”, gelegen op het plateau waar we lopen. Zowel links als rechts grijnst de afgrond. In de dorpen zijn teams die tegen elkaar spelen. De afspraak is dat de partij die de bal de afgrond inschopt verplicht is de bal te halen en de volgende dag gaat de wedstrijd weer door. Soms gebeurt dat al na 5 minuten en zo kan een wedstrijd wéken duren!

 

We dalen aan de andere kant af over een zo mogelijk nog rotsachtiger pad en het is een behoorlijke aanslag op onze enkels. We vinden het onvoorstelbaar dat we worden ingehaald door een man op gymschoenen die zowat rennend de berg afkomt.

De afdaling eindigt in een vallei waar het wat langzamer naar beneden gaat. Wel blijft het zoeken naar een plekje om je voet stevig neer te zetten. Dan zien we in de verte een groot complex opdoemen van de Club Alpine Françaises de Casablanca op 3207 m.

 

Om het hele complex staan tentjes en ook "onze"  keukentent komt in beeld. Ilyas verbaasd zich erover dat de tent zover van het huis staat. Vermoedelijk is dat omdat Housein en Moustafa ons een rustige nacht gunnen. In de refuge zijn allemaal slaapzalen waar de eerste klimmers 's morgens om 2.00 uur al vertrekken om een mooie zonsopgang te zien.

Goed bedacht dat we daar liever niet tussen liggen!

We kunnen onze tent opzetten naast de keukentent en na de lunch betrekt de lucht ineens en wordt het een regenachtige middag. Wij zouden nooit op tijd beneden geweest zijn als we naar de top geklommen waren!

Tussen de buien door gaan we even kijken in de Refuge en daar kunnen we ook weer flessen water kopen.

Morgen is het vroeg dag; om 4.30 uur is het vertrek voor de tweede poging! We gaan ervan uit dat het gaat lukken. De voorspelling van Ilyas is dat we in 6 uur tijd heen en terug zijn, maar hij is al eerder erg optimistisch geweest. We zullen zien!

 

Dag 6

 

Tweede poging naar de TOP

 

3.45 uur gaat de wekker. We worden 4.00 uur aan het ontbijt verwacht en 4.30 gaan we een nieuwe poging wagen om de Toubkal te bedwingen. Gisterenavond hebben we een flink bord pasta gekregen als voorbereiding en nu staan er gebakken eieren met zout. Dat moet goed komen vandaag.  Het is nog aardedonker als we gaan. Tegen de berg op zien we al diverse lichtjes gaan. Doordat het nog zo donker is heeft Renée geen last van hoogtevrees.

Het is een heel lastig eerste uur, niet alleen omdat het donker is, maar ook omdat de eerste pas heel erg veel losse stenen en de tweede enorme rotsblokken heeft waar je tussendoor moet klauteren. Daarna wordt het iets gemakkelijker al blijft het een hele klus. We worden regelmatig ingehaald door andere groepen,  kennelijk ligt ons tempo aan de lage kant. Wij vinden het snel genoeg gaan en hopen toch ook weer heel beneden te komen!

Na 3 uur klimmen komen we op een punt waar we gisteren naar boven hadden moeten komen als we wat vroeger waren geweest. We staan dan nog 150 meter onder de top.

Wat op dat moment enorm motiveert is de opmerking van een man die weer terug komt lopen van de top: ”Jullie hebben het ergste gehad, vanaf hier kun je met een kinderwagen verder!”

Hij heeft gelijk en een uur later staan we aan de TOP!!!!

 

Je kunt alle kanten op kijken; op hele heldere dagen kun je van hier af Marrakesh zelfs zien. We staan op 4167 m!!

Ilyas heeft sinaasappels en tomaten en brood en noten meegenomen om het heuglijke feit te vieren.

Uiteraard worden als bewijs de nodige foto's gemaakt!

Dan wordt het toch echt tijd om aan de afdaling te beginnen. Ook dit is weer een hele klus! Als we al 2 uur aan het dalen zijn, zit er een mevrouw op een rots die niet meer voor of achteruit durft. Ze vraagt half in het Frans en half in het Engels of wij 2 volwassenen met 3 kinderen hebben gezien. I;yas zegt dat hij ze gezien heeft en dat ze ook aan het afdalen zijn. We helpen haar een klein stukje op weg en na gecontroleerd te hebben of ze water en iets te eten heeft gaan wij toch door. We kijken een aantal keren om, maar steeds zit ze weer ergens moed te verzamelen.

Hoe ze ooit zo hoog gekomen is, is ons een raadsel, want dit is echt de enige "weg" naar boven. Gelukkig zien we als we zelf bijna beneden zijn dat de familie haar ingehaald heeft, maar het ziet ernaar uit dat ze de blaren op hun tong moeten kletsen om haar weer beneden te krijgen.

 

Ilyas, die er zoals elke dag met zijn lege maag door de Ramadan toch wel een beetje doorheen zit aan het eind van de rit, wil toch wel laten zien wat hij kan. De laatste meters naar beneden trekt hij een sprintje door het grind naar beneden en wacht daar rustig tot wij “bejaarden” via het officiële pad ook aankomen.

Terug bij de tent na 8 uur en 10 minuten staat onze lunch al weer klaar! Housein heeft weer goed zijn best gedaan.

De vriend van Ilyas, ook een gids die vanmorgen met een groep de Toubkal op geweest is, komt gelijk aanlopen en we hebben wel door dat Elias een beetje geplaagd wordt, dat hij nu pas terug is! Als we vragen hoe lang hij al terug is, antwoord hij: al uren!

 

 

Gelijk zegt hij er achteraan dat hij er ooit één keer ruim 13 uur over gedaan heeft met een groep, dus wij hoeven ons nergens voor te schamen!

Dat doen we zeker niet! We zijn eigenlijk best trots op ons zelf. 1000 meter hoogteverschil op één dag op én neer is niet niks!!

 

Alle familieleden en vrienden die het KWF gesponsord hebben tijdens deze beklimming:

Heel hartelijk dank!!

 

Dag 7

 

Terug naar de bewoonde wereld

 

4.50 staat Ilyas aan de tent te roepen dat het tijd is om op te staan. De bedoeling is 5.00 uur ontbijt, 5.30 uur vertrek.  Maar ook de tent en alle andere spullen moeten mee, want het is de laatste dag. Het wordt dus 10 min. later, maar dan lopen we ook flink door. Ilyas ruikt de stal en het is ook de laatste dag van de Ramadan dus vanavond na half acht mag iedereen weer eten en drinken wanneer hij wil.

Dat Suikerfeest wordt in familiekring gevierd, dus Ilyas wil wel opschieten zodat hij vandaag nog naar

Marakkesh kan.

 

Van Hoesein en Mustafa hebben we bij het ontbijt al afscheid genomen, maar als wij gaan lopen moeten zij de hele keukentent nog afbreken en alle spullen op de muildieren laden.

Toch worden we na zo'n 5 kwartier ingehaald door hen.

We zijn dan bijna bij Sidi Chamarouch . Daar maken we een pauze en vertelt Ilyas iets over dit bedevaartsoord.  Het grappige is dat een echte moslim niets geloofd van de gaven die Sidi Chamarouch zou hebben, maar alleen moslims mogen zonder hun schoenen aan over de brug om te gaan bidden. Men denkt dat Sidi Chamarouch ervoor zorgt dat vrijgezelle vrouwen aan de man komen en mensen met veel diploma's, maar geen werk, krijgen snel wel een baan als ze tot hem gebeden hebben. Vooral op maandag en woensdag is het erg druk omdat dan Sidi Chamarouch in een zwarte hond veranderd en dat verhoogt je kans op succes.

 

We zijn nu 2 en een half uur onderweg en tot nu toe was het alleen maar zwikken over rotsen naar beneden,

Volgens Ilyas wordt het pad nu een eitje omdat al die bedevaartgangers er over heen komen.

Dat valt ons niet zo op. Je moet er toch echt wel veel voor over hebben om als vrouw aan de man te komen!

Het blijft ploeteren, maar elke stap is er één dichter bij de finish.

Uiteindelijk komen we met lood in de benen, maar zeer voldaan na 7 uur terug bij de auto.

Daar krijgen we onze laatste lunch en krijgt Ilyas naast een fooi de Olympische tas van de spelen in Atlanta.

Hij is daar super blij mee en denkt dat mensen zich nu afvragen van welke sport hij is. Hij kiest zelf voor zwemmen! Dan wordt het tijd om afscheid van elkaar te nemen. Ilyas moet terug naar beneden naar het dorp waar hij mee kan rijden met andere mensen naar Marrakesh.  Omdat onze auto helemaal vol zit kan hij er binnen niet meer bij. Wat wel een optie is, is dat hij achterop de kist op de fietsendrager gaat zitten.

Geen probleem! Renée zit op de bijrijdersplaats met haar benen over 2 rugzakken en op schoot de Olympische tas van Ilyas. Heel voorzichtig gaan we bergafwaarts, in de hoop onderweg Ilyas niet te verliezen! Het gaat allemaal goed en zo staan wij voor ons nieuwe overnachtingsadres en is Ilyas alvast een eind in de goede richting. Nu nemen we dus echt afscheid.

 

Het hotel ligt in het centrum van het dorp en rond half vijf lopen we een rondje. Iedereen probeert ons naar binnen te lokken, maar ook blijkt dat de meeste winkels net gaan sluiten.  Een leuk terrasje zit er niet in, maar wie weet later op de avond als de Ramadan echt afgelopen is!

 

08/08/2013

 

Voetjes laten rusten en vakantie vieren!

 

Het restaurant bij het hotel waar we overnachten Atlas Tichka, heeft een prima 3 gangen keuze menu, waarbij het restaurant zelf de keuze al heeft gemaaktJ Van de 6 voorgerechten is alleen de soep te kiezen. Van de oorspronkelijk 12 keuzes hoofdgerecht kunnen we kiezen uit 3 verschillende gerechten en van het dessert bestaat uit fruit. Alle

Het is vandaag de laatste dag van de Ramadan en vanavond begint het Suikerfeest. We merken daar verder niets van, maar dat komt misschien ook omdat het behoorlijk gaat regenen en iedereen van de straat is.

De bedden en de douche zijn goed, dus na het eten kruipen we al snel in ons mandje.

 

Na een uitgebreid ontbijt beginnen we aan het tweede deel van

onze vakantie. We willen een rondrit door Marokko maken waarbij we in ieder geval de koningssteden willen bezoeken. Om een goed plan te maken rijden we eerst terug naar Marrakech. Daar kunnen we op de camping rustig onze spullen weer goed uitzoeken, het e.e.a. wassen, want na een week staat alles stijf van het stof en we willen “Marrakech bij nacht” graag zien.

Wat we ook nodig hebben is brood en een aantal keren stoppen we bij kleine winkeltjes, maar nergens lukt het om aan brood te komen. Water, groente en fruit is geen probleem en heel veel verschillende smaken yoghurt zijn te koop, maar niemand heeft brood.

In het begin denken we nog dat het misschien te vroeg is voor de bakkers. Het is een feestdag en iedereen loopt er prachtig gekleed bij. Overal staan mannen in de rij om vlees te kopen en bijna complete schapen en geiten hangen buiten voor de slagerijen waar de mannen dan aanwijzen welk deel ze willen hebben. Voor ons westerse ogen niet zo fris. Het is bijna 40 graden en van koeling hebben de slagers niet gehoord.

Wij zijn ineens vegetarisch als we zelf koken.

 

Bij de zoveelste poging om aan brood te komen wordt Renée in goed Engels aangesproken door een vrouw met een paar kinderen. Als ze hoort dat we brood zoeken zegt ze: “Dat gaat vandaag niet lukken, maar wacht maar even. Omdat het Suikerfeest is zijn de bakkers gesloten vandaag. Is het voor jezelf voor vandaag?”. Ze zegt iets tegen haar zoontje en een paar minuten later is het mannetje terug met een rond broodje; voor ons precies genoeg.

Dat heeft hij thuis opgehaald voor ons en omdat het feest is krijgen wij dat. Het lukt niet om het brood te betalen. I

“Ik heb een goede daad gedaan in de ogen van Allah, dus nee: Geen geld!”.

Na haar hartelijk bedankt te hebben rijden we verder naar camping Le Relais.

 

Om “Marrakech bij nacht” te zien maken we bij de receptie de afspraak dat we graag 18.30 uur een taxi willen hebben. Geen probleem.

Helaas is de internet verbinding erg slecht dus onze blog bij werken lukt niet. Wel kunnen we vast een dia reportage maken van de ruim 600 foto’s van de afgelopen week. En natuurlijk het stof uit de kleding wassen. Ook dat vergt wel enige tijd.

Tegen half zeven lopen we rustig richting receptie waar we de taxichauffeur al aantreffen. Hij is mooi op tijd denken we!

“Jullie zijn een uur te laat” zegt de man. “Nee, we hebben 18.30 uur afgesproken en dat is het bijna”!

“Weten jullie dan niet dat de klok vandaag een uur vooruit is gezet?”

Nee, helaas dat hebben we niet meegekregen. Met een heleboel verontschuldigingen stappen we in. De chauffeur zit er kennelijk niet zo mee dat hij een uur op ons heeft zitten wachten. Wel controleert hij of onze horloges goed staan als we een afspraak voor de terugweg maken.

In Marrakech is het heel druk. Het is Suikerfeest en iedereen loopt er in het nieuw gekleed te paraderen. We beginnen met een groot glas verse jus d’orange, te koop in heel veel kraampjes. Nu we weer terug zijn in de warmte is het bijna niet mogelijk om het vochtverlies bij te drinken. Op het grote plein zijn allerlei voorstellingen, verhalen vertellers, slangenbezweerders en mensen die de aandacht willen. Je kunt je handen met henna laten versieren en overal staan eetkraampjes. Veel mensen willen met je op de foto, maar daar moet je dan wel voor betalen.

 

Na het plein rond gelopen te hebben zoeken we een restaurant waar we uitzicht hebben op het plein en we bestellen kip spiesjes, met rijst, frites en tomaten. Even een dag geen Marokkaanse wortels of couscous!

Ergens anders gaan we later nog iets drinken (alcohol vrij uiteraard J!)

10 minuten voor de afgesproken tijd staan we op de afgesproken plaats voor de taxi terug. Nu komt door het drukke verkeer onze chauffeur ruim 20 minuten te laat en staan wij meer dan een half uur te wachten .

We worden keurig “thuis gebracht” en morgen vertrek richting Sahara.

 

12/08/2013

 

Naar Ouarzazate

 

Na een mooie tocht, lekker koel in de auto komen we in Ouarzazate op een gemeentecamping terecht. We zijn de eerste gasten vandaag en kunnen kiezen waar we willen gaan staan. (Later komt er nog één Italiaanse kampeerbus bij staan, maar dat is alles)Het is niet al te schoon, maar voor vandaag hebben we genoeg gereden.

Onderweg hebben we bij verschillende kleine winkeltjes (net mini garages) het een en ander gekocht en vanavond koken we zelf.

Van Hoessein hebben we de kunst een beetje afgekeken en met eieren, tomaten, een ui en kruiden kun je een heel eind komen. Dat alles met rijst en dan fruit toe is voor ons prima. Omdat het al rond 20.30 uur donker is, zijn we net twee mijnwerkers met onze petzl op. Afwassen doen we morgen maar, want je kunt geen hand voor ogen zien. Wel zien we een prachtige sterrenhemel. Eindelijk is het een keer onbewolkt ’s avonds! Met een lekker borreltje sluiten we de dag af!

 

13/08/2013

 

Via de N 10 rijden we verder richting de Sahara. We gaan om de auto te sparen niet echt de zandduinen in, maar hebben wel een indruk hoe dat moet zijn. De hele weg is grotendeels kaarsrecht en links en rechts zie je kale bergen en zand. De navigatie geeft aan dat we over 125 km. bij een rotonde links af moeten J.

We komen in El-Kelaa M’Gouna , volgens de informatie die wij hebben is daar een camping met Wi-Fi en zwembad, naast een hotel. We willen de 7 dagen van de trekking graag op onze blog publiceren, maar tot nu toe lukte dat niet omdat als er al Wi-Fi was, de verbinding heel slecht was. Ook nu komen we op een totaal lege camping.

De internetverbinding is zo goed dat we er toch gaan staan. We mogen in de lobby van het hotel aan onze blog werken en het lukt om de eerste 3 dagen met foto’s en al te plaatsen.

Als we ons net geïnstalleerd hebben komt er een Marokkaanse auto naast ons staan met een Marokkaanse Nederlander er in. De man is geboren en getogen in Alkmaar en dat is aan zijn spraak goed te horen. Het is of we met Gerard Joling spreken.

Hij heeft de auto van een oom geleend en is hier met vakantie. Nu komt hij een uurtje zwemmen. Opvallend in het zwembad is dat er alleen maar jongens en mannen zijn.

Terug van het plaatsen van de blog zitten we rustig bij de tent als we wat jongens richting de gebouwen zien gaan. Gaan ze zich daar verkleden? Ze komen van het zwembad. Dan zijn ze ook ineens weer weg. Een poosje later ontdekken we wat ze gedaan hebben. De spiegels zijn van de muren en er zijn een aantal wastafels kapot. Door de harde muziek bij het zwembad heeft niemand iets gehoord. Renée gaat de mensen in het hotel waarschuwen en omdat we het toch geen prettig idee vinden “alleen” op de camping te staan nemen we gelijk een kamer in het hotel. Er zal ons niets gebeuren zo verzekerd de hotel manager ons, ze hebben het op hem voorzien, maar wij gaan voor safe.

 

We kunnen er ’s avonds ook eten en mogen kiezen hoe laat we willen komen. 20.30 uur is prima en of we tajine met rundvlees en pruimen lusten? Ja, dat staat nog op ons “verlanglijstje”.

Keurig op tijd deze keer komen we in een stikdonkere eetzaal. Nergens kunnen we een lichtknopje vinden en we horen ook geen geluiden uit de keuken. We zoeken de manager nog maar eens op. O, brand er nog geen licht? Sorry. De lichtknopjes zitten aan de andere kant van de zaal. (Handig J) We mogen kiezen waar we willen gaan zitten in afwachting van het diner! Dat komt eraan.

Tien minuten later: Het voorgerecht komt zo, willen jullie iets drinken? Ja graag: water a.u.b.

Twintig minuten later: sorry, het mineraalwater is op, maar dit kun je ook drinken. (hebben we maar niet gedaan) Weer 20 minuten later: Het voorgerecht komt zo. En ja hoor, na 70 minuten wachten komt er een voorgerecht. Het stelt niet zo heel veel voor en dan vertelt de manager dat de chef-kok nog naar familie is voor het Suikerfeest en nu moest hij zelf met een keukenhulpje aan de slag. Dat merken we ook aan het hoofdgerecht J. Normaal moet het vlees voor de tajine met pruimen heel lang sudderen. Nu begon de manager met zijn keukenhulpje toen wij aan tafel schoven. Gelukkig hebben wij alle twee hele sterke tanden! We zien er de humor wel van in en de beste man had gewoon zijn dag niet. Als nagerecht krijgen we bananen en hele zure appels waar een onrijpe granny niets bij is.

Al met al een enerverende dag, maar het bed slaapt goed en de kamer is lekker koel!

 

14/08/2013

 

Van Midelt rijden we naar Azrou. Op 4 km van de plaats is een prachtige camping, in kasteelvorm. Ook hier staat niemand. We willen er wel staan, maar gaan eerst met de auto naar de stad. Het is er druk en we kijken er wat rond en doen een paar boodschappen. Dan gaan we terug naar de camping.

 

Een Marokkaans meisje zit aan de receptie.

Ze spreekt een heel klein beetje Engels. De camping is van een emir die in Dubai woont. Overal zie je zijn foto hangen. Hij houdt vast veel van zichzelf J! Als Renée gelijk voor één nacht wil afrekenen kan dat niet, want het meisje heeft geen wisselgeld. Morgenochtend om 7.00 uur is ze weer terug zegt ze. Ok, dat is voor ons geen probleem. Het schijnt dat in de winter hele groepen campers deze camping bezoeken. Er is ook een zwembad bij en een hotel, restaurant en hamam, maar niets is open of in gebruik. Het zwembad is al erg lang niet schoongemaakt en zit vol afgevallen bladeren van de bomen. Het uitzicht over de vallei en het dorp zijn prachtig. Dit is wel een van de mooiste campings die we tot nu toe gehad hebben, jammer dat alles dicht is.

Vlak voordat we gaan slapen komt er nog een oude “lelijke eend” naar boven rijden. Het echtpaar dat erin zit komt uit Slowakije. Er is een rally geweest in Barcelona en zij trekken nu verder door het land. De auto ziet er nog prachtig uit. Als ze weer thuis zijn hebben ze er weer meer dan 7000 km mee gereden vertelt de man.

Even de ondergaande zon mee pakken en dan de ogen dicht.

 

15/08/2013

 

Nu gaan we toch echt richting Fes. Het is niet zo heel ver meer en eind van de ochtend arriveren we op camping international Fes. Hier zijn eindelijk wat meer gasten. We vinden een plekje in de schaduw en willen eigenlijk eind van de middag met een taxi naar de stad. Bij de receptie heb je een WI-FI verbinding die goed werkt. De man van de receptie maakt een praatje met ons en adviseert om een gids te vragen voor morgen om ons Fes te laten zien. Dat lijkt ons wel een goed idee en dan gaan we vandaag dus niet meer naar de stad. Morgen 9.30 uur zal er een gids bij de camping komen. Omdat we niet genoeg te eten hebben voor vanavond “moeten” we weer in het restaurant eten. Maar…. Is het wel open?

Bij het zwembad met keiharde muziek is een barretje waar je ook sandwiches kunt kopen. Maar dat bedoelen we niet. We willen vanavond een warme maaltijd. Na dit met handen en voeten uitgelegd te hebben gaat de barman even weg. Even later komt hij terug dat we mee moeten komen naar de receptie. Het is intussen 17.00 uur. Bij de receptie zit dezelfde man van de gids. “Come back at 18.30, chose, after one our: Eat!”   Waar eten we dan? “I show you than”.  Okee, we zijn benieuwd. Als we ons rond 18.30 uur weer melden bij de receptie worden we meegenomen naar een bar die we tot dan toe nog niet gezien hebben. Er wordt een kleine kaart geshowd en de tajine met kip met citroen wordt warm aanbevolen. We vermoeden dat er verder niet zoveel keus is en hebben de ervaring dat kip met citroen erg lekker kan zijn. Waar gaan we nou eten? De bar is erg rokerig en er staan alleen loungebanken. Nee, kom maar mee. We komen in een ruimte met keurig gedekte tafels. Hier mogen we eten, maar het mag ook aan het zwembad. De keus is niet zo moeilijk. We zijn weer een stuk uit de bergen gezakt en het is hier weer aanmerkelijk warmer.

 

Aan het zwembad met een beetje wind lijkt ons wel wat.  Stipt om 20.00 uur melden we ons bij het zwembad. Daar staat een tafel gedekt voor 4 personen met een gouden tafelkleed en gouden servetten. Die tafel is speciaal voor ons neergezet. Om ons heen zijn allemaal bogen en even later gaat de kerstverlichting aan J. Het begint al te schemeren en bij alle pilaren zit gekleurde sfeerverlichting. Er loopt wel een man of 10 personeel rond wat we toch wel wat overdreven vinden voor ons tweeën! We worden met alle egards behandeld en na een voorgerecht van tomaten met sla krijgen we een uitstekende tajine kip.

 

Het is steeds dezelfde Mohammed die ons komt bedienen.  Het nagerecht bestaat uit meloen, waarbij het lijkt of er wat honing overheen gedaan is. Volkomen tevreden wandelen we tegen 22.00 uur weer terug naar onze tent.  Toch wel raar dat er zoveel personeel rond liep!

Helaas komen we er vanaf 23.00 uur achter waarom er zoveel personeel rond liep. Er is ook een bruiloft naast het zwembad en om 23.00 uur wordt de muziek knetter hard aangezet en dat duurt tot 6.30 uur in de morgen. We doen geen oog dicht. Telkens als we denken dat het afgelopen is komt er een ander genre muziek en het varieert van hard tot zeer hard! Hier zijn we toch echt te oud voor J! Gebroken staan we op. Thomas is zo gesloopt dat hij niet in staat is om een hele dag met een gids op pad te gaan. Om 8.00 uur gaat Renée de gids afzeggen bij de receptie. Daar hoort ze van een andere receptionist als gisteren, dat het feest de komende nacht dunnetjes over gedaan wordt. Voor ons een reden om te vertrekken. Aan de andere kant van Fes moet nog een camping zijn. In een rustig tempo breken we af en iets over half 10 komen we bij de receptie om af te rekenen. Daar zit een vrouwelijke Duitstalige gids op ons te wachten! He, ik had toch afgezegd? De receptionist van gisteren komt vrolijk aanlopen om ons voor te stellen. Hij is een beetje gepikeerd als hij hoort dat we niet meegaan. We hadden toch een afspraak? Ja, maar die heb ik vanmorgen vroeg bij “hem” al afgezegd. Ja, maar “hij” wist niet bij wie geboekt was. Voor de gids die voor niets gekomen is vinden we het heel vervelend. Zij vindt het niet erg, je kunt er niets aan doen als je ziek bent. Na lang aandringen neemt ze wel geld aan voor een taxi terug naar de stad. De receptionist is duidelijk niet blij met ons, maar wij hebben er dachten we alles aan gedaan om dit te voorkomen.

Naar de andere camping is maar 10 mintuten rijden. Halverwege komen we langs een mega grote supermarkt; zo groot hebben wij in Marokko nog nooit gezien. We kunnen er van alles kopen en we slaan weer voor een paar dagen in. Wanneer we even later bij de camping komen ziet de entree eruit als of we zo weer door willen rijden. Stoffig, smoezelig, rommelig. Toch maar even kijken.

 

16/08/2013

 

Dat schijn bedriegt ervaren we hier. Wanneer we de camping echt oprijden zijn er splinter nieuwe gebouwen en een groot aquapark met glijbanen en alles erop en eraan. Hier willen we wel staan. Er zijn ook wat andere kampeerders. We kiezen een plekje zo ver mogelijk bij het zwembad vandaan vanwege de harde muziek die daar gespeeld wordt. Die hebben we vannacht genoeg gehoord.  Of er iets in het eten gezeten heeft, de voor ons toch wel weer behoorlijke warmte of door de slechte nachtrust weten we niet, maar Thomas voelt zich de hele dag erg “appelig” en we doen niets meer.

 

Ondanks de goede nachtrust is Thomas niet echt top fit de volgende dag.

Met een taxi laten we ons naar de stad Fes brengen, maar die kan ons niet echt bekoren. Het is er warm , druk en we worden aan alle kanten belaagd door mensen die iets van ons willen. Het begint al met een tapijtverkoper die ons via zijn huis richting de moskee loodst. De bedoeling is natuurlijk dat we gaan zitten, maar we laten ons niet overhalen en dan laat hij ons verder met rust. Door de wirwar van smalle steegjes is het lastig om de goede richting te bepalen.

 

Na een poosje zoeken staan we voor een ingang van de Moskee op een kruispunt van twee kleine steegjes. Een jongen van een jaar of 11 spreekt ons aan. We moeten meekomen dan kunnen we de Moskee van boven zien. Wij niet moslims mogen de moskee niet in. We lopen met hem mee een aantal trappen op in een huis waar ook weer tapijten verkocht worden. We komen boven op een terras vanwaar je inderdaad een mooi uitzicht hebt over de stad en de moskee. Veel tijd om rond te kijken krijgen we niet, want de jongen blijft maar tegen ons aan praten dat we nu mee moeten naar zijn vader die specerijen verkoopt. Als we weigeren wordt hij kwaad en “eist” hij geld. We geven hem een paar dirham, maar dat is meneer niet genoeg. Hij weigert en aan te pakken en wil 20 dirham van ons. Dat doen we niet. We gaan alle trappen weer af. Intussen zit in de verkoopruimte van de tapijtenhandel een groep toeristen “gelaten” alle informatie over zich heen komen. Wij komen weer in het steegje en weer vraagt de jongen waar zijn geld blijft. “Je weigerde toch wat we je wilde geven?” Boos loopt hij weg op zoek naar andere “slachtoffers”. We kijken nog wat rond en hebben er eigenlijk genoeg van steeds zo belaagd te worden. Met een taxi gaan we naar het nieuwe deel van Fes waar we in een modern winkelcentrum wat kunnen afkoelen (airco) en eten. Daarna gaan we terug naar de camping. Voor ons was Fes geen hoogtepunt van de reis letterlijk en figuurlijk een rommeltje!!

 

18/08/2013

 

Na nog een keer een goede nachtrust gaan we verder naar Meknes. We staan na onze ervaring gisteren niet echt te trappelen om de stad in te gaan. Door een mooie poort komen we binnen en al snel staan we voor een van de koninklijke paleizen. Als we stoppen om een foto te maken worden we weggejaagd. Via een andere poort komen we weer net buiten de stadswallen en daar zien we zowaar een Mac Donald. Dat betekend Wi-Fi! De airco staat wel heel erg koud en de internetverbinding niet erg snel, maar we kunnen het thuisfront in ieder geval weer even vertellen waar we zijn. Om de blog bij te werken is de verbinding helaas te traag.

Meknes heeft wel een camping, maar de ingang zit dicht. We houden het voor gezien hier. Het is drie en een half uur rijden naar Chefchaouen en dat moet een bijzondere stad in het Rif gebergte zijn. Misschien is het daar wel wat koeler. Het kwik is intussen al weer naar ruim 40 graden gestegen. Wat kan een auto met airco dan fijn zijn J!        

Het is een mooie tocht, waarbij we ook een stuk weg hebben wat de naam weg eigenlijk niet mag hebben! Het heet een N weg te zijn, maar hele delen zijn weg. We hobbelen en hotsen en alles zit weer op zijn plek geklotst als we na een half uur “ineens” weer een goed stuk asfalt krijgen. Volgens de navigatie zitten we echt op de juiste route! We stijgen ook en de enen bocht volgt de andere op. De temperatuur zakt per minuut; heerlijk!

 

Dan wanneer we na drie en een half uur een bocht omkomen ligt daar ineens een prachtige blauwe stad. Heel bijzonder.In de stad staan we voor het eerst stil in een file. Dat hebben we in Marokko nog niet meegemaakt. Het is maar een minuut of 5 maar het geeft wel de gelegenheid om goed rond te kijken. Het ziet er gezellig uit. De camping ligt aan de andere kant van de stad bovenaan een helling en al snel hebben we een leuk plekje in de schaduw.

 

Dit is voor ons voor het eerst dat we op een camping staan waar veel Marokkanen zelf komen. Er is ook een jeugdherberg naast de camping. Die zit helemaal vol horen we later. Het is echt gezellig. Allemaal kleine tentjes met vooral veel jonge mensen. Tegenover ons staat een jong stel in een klein tentje en als hij met een dienblad met kopjes en thee spullen naar de andere kant van de tent wil verhuizen struikelt hij over zijn eigen slipper. Gelukkig zat de hete theepot er nog niet bij. Zij komt niet meer bij van het lachen en samen verzamelen ze de suiker, thee en glazen weer bij elkaar. Even later zien we hem hannesen met een touwtje in de hoop zijn slipper te repareren die bij het struikelen kapot gegaan is. Ik heb in de auto nog een paar reserve teenslippers en ga die brengen. Ze zijn er heel blij mee en even later komen er twee glazen muntthee en een grote schaal met cake onze kant op. Als we zeggen dat het veel te veel is willen ze daar niets van weten. “Eet”.

 

Na een “koude nacht” waarbij we de slaapzak nodig hebben worden we wakker en is alles vochtig! De nevel hangt nog tussen de bomen. De zon brandt al snel al het vocht weg. Dit is de eerste keer dat we vanuit een camping naar het dorp kunnen lopen. Er loopt een geiten pad met gladde stenen   ( oppassen dus) van de helling het dorp in. Wat een verademing om hier rond te kijken. De medina bestaat ook hier uit kleine straatjes, maar je wordt niet belaagd door verkopers. Ze zitten allemaal rustig bij hun winkeltje en slechts een enkeling vraag je binnen te komen. Weiger je vriendelijk dan wordt je verder met rust gelaten. Het is niet zo’n grote stad dus verdwalen kun je eigenlijk niet.

 

Tijdens het rond kijken gaat ineens de zool van de TEVA sandaal van Thomas los. (Zit zeker in het weer hier) Al snel vinden we een schoenmaker die de zool wel kan lijmen. Er worden twee boomstammen buiten gezet en daar mogen we wel even op zitten wachten. Na een kwartier is de zool gelijmd. Kosten? 15 dirham (€ 1,50) We kunnen weer verder en nemen alle tijd om rond te kijken en komen steeds op verrassende plekjes.

 

Ineens staan we op een plein waar allemaal terrasjes zijn en ook de ingang van een museum. Bij het museum hoort een toren en vanuit die toren heb je weer een mooi uitzicht over de stad. De geschiedenis van Chefchaouen staat via foto’s en teksten in het Arabisch en Frans op alle muren van de toren en van de verschillende kamers. Er is ook een gevangenis bij onder in de toren. De kettingen waar de gevangenen mee vast zaten zitten nog aan de muur. Gezellig!  Nadat we het museum en de stad rustig bekeken hebben klimmen we weer terug naar de camping. Morgen gaan we weer een stukje verder richting Tanger.


22/08/2013

 

We gaan een klein beetje vroeger naar Nederland als was gepland.

Alles moet meezitten als je zo'n onderneming op touw zet en gezond blijven is wel een van de eerste vereiste.

Na het sfeervolle diner aan het zwembad Fés voelde ik mij na een slapeloze nacht niet fit.

Een kleine bacteriële infectie gooide roet in het eten.

In Chefchaouen zijn we nog maar 120 km van Tanger waar de boot weer terug vaart richting Europa.

Na overleg met een specialist in Nederland was het beter om zo snel mogelijk aan de antibiotica te gaan en omdat dit in Spanje makkelijk is te verkrijgen besloten we om terug te reizen.

Onze tickets staan op een week later, maar Renée heeft dit in een oogwenk geregeld bij de haven. Met wat Dirhams onder de tafel door staan we binnen een kwartier aan boord.

Wel jammer om het zo snel af te sluiten. Wij genoten nog maximaal van de mooie blauwe stad.

Als we terug kijken hebben we een fantastisch mooie trip gemaakt door Marokko.

Zeker de trekking in de Hoge Atlas met als doel de top van de Jebel Toubkal (4167 m) was er een van een schoonheid die je je leven lang niet meer vergeet.

Met een stel fijne mensen om ons heen zoals Ilyas de gids en Mustafa en Hoesein als muildier verzorger en kok was dit een onvergetelijke trekking.

Ook de organisatie van  http://www.reisbureaumaroctravel.nl/  was super; alles klopte zoals was afgesproken.

 

Na de trekking zij we terug gegaan naar Marrakech om een paar dagen op adem te komen.

We komen precies met het Suikerfeest en gaan 's avonds naar het beroemde plein Jemaa el Fna  om te zien hoe de mensen dit vieren. Ook dit is heel indrukwekkend.

Waren er dan helemaal geen min puntjes? Jawel, die waren er ook.

Het reizen door Marokko in de zomer als kampeerder valt niet helemaal mee. Er zijn genoeg campings maar in deze periode van hitte maakt daar bijna niemand gebruik van. Het gevolg is: totaal uitgestorven campings.

En dat is jammer en ook het eeuwig vragen om geld of om waren te kopen die je niet wilt.

Alleen met je camera lopen is al genoeg om aan je broekspijp te gaan hangen en vragen om geld.

Ik denk zelf dat dit veel toeristen afschrikt en dat dit niet ten goede komt van de mensen zelf.

Maar de positieve gedachten over Marokko hebben toch sterk de overhand. Een land met een prachtige cultuur en natuur. Zeker de route die we gevolgd hebben naar Ouarzazate met zijn indrukwekkende weg op ruim 2200 m hoogte en de Vallée du Dades. De prachtige routes door de Gorges du Dades (roze vallei) en de Gorges du Ziz.

Erg Chebbi hebben we deze keer overgeslagen. In de Sahara lopen de temperaturen op tot 52 graden.

Het warmste dat wij hebben gehad was 47 graden en dat is een temperatuur die niet meer aanspoort om nog van alles te gaan ondernemen.

 

Zelfs de taxichauffeurs in Marrakech vonden het wel een beetje gortig en rijden de hele dag met een natte handdoek over het hoofd.

We vervolgden onze route naar Middelt en Azrou met een overnachting op een camping die meer weg heeft van een kasteel dan van een camping.

We komen er achter dat het is gebouwd door een zeer rijke oliesjeik en dit ziet als een leuke geldbelegging. Maar ook hier staan we maar met twee kampeerders op 200 plaatsen.

Verder gaat het naar Fes en daar belanden we op de "camping International de Fes".

Dit is een misser. Ten eerste is het sanitair zeer beroerd en omdat de Ramadan is afgelopen wordt er massaal getrouwd. Dat is erg leuk voor het bruidspaar maar als dat feest op een camping gevierd wordt en de muziek knetterhard tot 's morgens 6 uur speelt word je daar niet vrolijk van.

Informatie bij de receptie leert ons dat het feest twee dagen duurt en dat er nog zo'n nacht komt. Jammer! Je kunt op zijn minst de kampeergast zeggen dat er een feestje is, dan kun je zelf beslissen om te blijven of een ander onderkomen te zoeken.

Wij vertrekken in ieder geval naar camping Diamant Vert, ook in Fes, waar we een prachtige plaats vinden met ook nog mooi nieuw sanitair en geweldige zwemfaciliteiten.

Daarna zijn we via Meknes naar Moulay Idriss en Chefchaouen gereden om via Tetouan ten slotte in Tanger te eindigen waar de boot wacht en ons terug brengt naar Europa.

 

Afsluitend een zeer geslaagde reis waarin we genoten van de cultuur, de aardige mensen en de gastvrijheid van de Berbers.

 

Om alles nogmaals uitgebreid na te lezen kun je terecht op onze blog!!

 

http://multisleur2012.blogspot.nl/

 

maar ook op onze website!!

 

http://thomasschoots-web.nl/

 

en voor dia's en video

 

//youtube.com/watch?v=UsMvyY6lW3U

 

//youtube.com/watch?v=U1P8xJ9Plbc


//youtube.com/watch?v=iunZw_D5Jgo

 

Salamalikoum, Renée & Thomas Schoots.

 

 

 

 

 

 

  

 

                        

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                             

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Thomas Outdoor & Recreatie
info@thomasschoots-web.nl