Woensdag 25 april ’12

 

Na een vlotte reis met koffie in Zaltbommel zijn we keurig op tijd in Istanbul.

 

Daar eerst in de rij voor een visum en daarna een nog langere rij voor de douane.

Na een uur zijn we met koffer en al in de aankomsthal waar een chauffeur met het bord Thomas Schoots in de lucht al staat te wachten.

Een uur  en diverse telefoontjes door de chauffeur later zijn we er eindelijk!

Het is hier lekker warm; 28 graden!

 

Het appartement is gloed nieuw en in de kelder! Er zit één raam, hoog in de lucht. Op straatniveau is een rooster en als er iemand over dat rooster loopt wordt het bij ons donker in de kamer!

De keukenuitrusting is ook zeer luxe!

We hebben samen: 1 mes, 1 soeplepel, 2 borden, 2 theeglazen, 1 waterglas en 1 koekenpan.

Dat is de hele keukenuitrusting, dat wordt dus smullen!!!

 

Op het tweepersoonsbed ligt een goudkleurige glittersprei en twee goudkleurige glitterkussens. Die sprei dient tevens als deken,dus eraf halen is geen optie, daar is het te koud voor in de kelder. Nu hebben we af en toe glitters op ons gezicht of arm!

Stoelen zijn er niet. Wanneer we er om vragen wordt gezegd dat ze er zullen komen.

We gaan lekker ergens eten. 

We bestellen één salade en de bedoeling is voor 2 personen rijst met vlees. Er wordt nadrukkelijk gevraagd of Thomas echt maar 1 salade wil. Ja één is genoeg, en we willen graag een fles rode wijn.

Dat kan allemaal. Als het eten komt krijgt Thomas de salade en ik rijst met vlees! Sorry, misverstand.

Nu begrijpen we waarom er zo nadrukkelijk naar die ene salade werd gevraagd. Al snel komt er een tweede portie rijst met vlees.

Het smaakt allemaal prima. Als we de rekening later vragen blijkt dat de fles wijn net zo duur was als de rest van het eten.

Ja,ja, we zijn in een Islamitisch land en alcohol is duur!

 

In het vliegtuig moest de telefoon uit en bij het aanzetten vergist Thomas zich in de pincode. Als je dat 3 keer fout doet moet je de puk code  invoeren en die weet hij niet meer. We hebben 3 van de 10 pogingen gebruikt en houden daar nu mee op. We proberen bij de Vodafoon winkel of ze ons kunnen helpen,maar zij verwijzen  ons terug naar Nederland, dus dat schiet niet op.

Tot overmaat van ramp is mijn oplader thuis, dus we zijn lekker bezig:)

Bij de receptie van het appartement leggen we het uit en we krijgen zo een telefoonnummer wat je vanuit Nederland kunt bellen in geval van nood.Ook krijgen we een rechtstreeks e-mail adres.

 ( 00902152173452      info@ayasofyaapart.com)

We hopen dat het niet nodig is, maar je weet maar nooit.

 

 

Na een nacht lekker slapen op prima bedden gaan we uitgerust om 9.15 uur de stad in. (We hebben op het randje van ons bed ontbeten.) Dicht in de buurt van het hotel zijn de  Aya sofya en de Sultan Ahmet moskee. Er staan enorme rijen mensen voor de deur en daarom besluiten we om eerst maar een uitgebreider om ons heen te kijken.

We worden aangesproken door een aardige Turkse man als hij ons op een plattegrond ziet zoeken waar we zijn. Na een praatje neemt hij ons mee naar een winkel. Eerst heeft hij nog gevraagd of we interesse hebben in tapijten of leer. Wij zijn in beide niet echt geïnteresseerd, maar komen toch in een leerwinkel terecht. Meteen wordt er thee aangeboden en uiteraard worden er direct allerlei leren jassen geshowd. Jammer voor de aardige man, maar na de thee gaan we zonder aankopen weer weg.

De man probeert nog of we dan misschien een stadstour met een gids willen boeken, dan weet hij ook een goed adres! Helaas, we hebben onze eigen gids: een reisgids van Istanbul.

Je kunt met de tram ook naar de andere kant van de Gouden Hoorn zoals het water heet.

Daar is de wijk Taxim, met het bekende Taximplein. Vanaf Taxim kun je via een luxe winkelstraat terug lopen naar beneden naar het water.

Je koopt Tokens uit een automaat en met zo’n Token kun je een enkele reis maken. Het maakt niet uit hoeveel haltes je mee gaat.

Omdat we hier maar een week zijn gaan we direct op zoek naar een ansichtkaart voor Pap. Die vinden we niet, maar we zien wel een postkantoor. Een postzegel kunnen we dan vast wel kopen. Als we zeggen dat het voor een kaart naar Nederland is krijgen we een enorme postzegel van 5 bij 3 cm en nog een kleintje toe omdat er intussen bijgeplakt moet worden.

Nu nog een kaart! Pas als we bijna de moed opgeven vinden we een winkel waar ze die verkopen.

We zoeken gelijk een bankje en even later kan de kaart in de bus.

Nu maar hopen dat de kaart eerder in Nederlands is als wij!

Na de hele dag slenteren vinden we het rond 15.30 uur genoeg voor vandaag. We gaan terug naar het appartement en rusten een poosje uit op het bed, want stoelen hebben we nog niet.

’s Avonds eten we in een ander restaurant waar we lekker buiten onder de druivenbladeren kunnen zitten. Het is kennelijk goed bekend, want het is er behoorlijk druk.

Het eten is ook uitstekend.

 

Dag 2:

 

Als we via een andere route richting de tram lopen blijken we door de schoenenwijk te gaan. Winkel naast winkel kun je schoenen in allerlei soorten en maten kopen.

Er zijn schoenenzaken alleen voor heren, alleen voor kinderen, alleen voor dames of alleen sportschoenen. Je snapt niet dat iedereen hier een boterham kan verdienen!

Omdat Thomas zijn zonnebril kwijt is en we onze hoop na veel zoeken op het lunchadres van gisteren hebben gevestigd gaan we eerst met de tram terug naar Taksim. Helaas, geen zonnebril gevonden.

Omdat het licht vrij fel is zoeken we een alternatief en dat blijkt niet zo moeilijk! Binnen de kortste keren hebben we voor 5 lira (€ 2,15)  een prachtige nep Ray-Ban! Altijd nog goed voor feesten en partijen later!

 

Als echte armoedzaaiers drinken we koffie bij de Burger King. (Veel koffie voor weinig geld!)

We lopen door een chique winkelstraat waar verschillende ambassades zijn helemaal terug naar beneden naar het water. Onderweg komen we ook langs de Nederlandse ambassade. De vlag hangt er uit inclusief de wimpel. Het is 27 april; de verjaardag van Willem Alexander.

Iets verder komen we langs een ijswinkel waar een mooi verklede man achter de toonbank staat. Wanneer Thomas een foto van hem maakt wenkt hij ons en biedt hij Thomas een ijsje aan. Dat blijkt een spelletje te worden met misgrijpen, een klomp ijs van 2 kg op een hoorntje aanbieden en verschillende hoorntjes in elkaar waardoor je steeds met lege handen staat. Uiteindelijk is Thomas de man te snel af en heeft hij een ijsje te pakken. Sportief mogen we het ijs meenemen.

 

Overal staan karretjes met verschillende broodjes en ook wordt veel fruit los verkocht. We vinden een winkeltje met schoongemaakte aardbeien die in een beker zitten. Het ziet er lekker uit. Aardbeien met brood op een bankje onder de Galatatoren. De aardbeien zagen er lekkerder uit dan ze zijn. Volgende keer maar iets anders proberen.

Na de lunch gaan we de toren in waar we met een lift naar boven kunnen. Vandaar heb je een mooi uitzicht over de stad.  Je kunt elkaar net passeren langs de muur van de toren en omdat het twee richting verkeer is staan we regelmatig vast.

Over de brug zijn 3 Ottomaanse boten die gebruikt worden als keuken.

In een razend tempo maken ze er een broodje met vis en sla en ui.

Op de kade staat de verkoper en steeds worden de broodjes aangegeven. Dat willen we wel eens proberen. Het lijkt een lange rij mensen maar binnen een paar minuten heb ik een broodje te pakken. Er staan allemaal lage krukjes en tafeltjes met zout en citroen om op de vis te doen.

We delen een broodje;  heerlijk.

Via een andere lange winkelstraat en daarna de tram gaan we terug naar het appartement.

Daar zoeken we nog een keer goed naar de zonnebril. Hij blijkt toch in de koffer te zitten  gelukkig!

 

’s Avonds is het heel donker als we gaan eten. Het begint te regenen. We gaan snel een  restaurant in dat er leuk uitziet, maar helaas, het eten is matig.

Als we terug lopen naar huis komen we langs een “art cafe” waar we binnen worden gevraagd. Er hangt en staat van alles. Schilderijen curiosa en kleding. Als we naar lange antieke mantels kijken mogen we de mantels passen. Ook krijgen we er een ouderwets “hoedje”bij op. Uiteraard leggen we dat vast op de foto. We krijgen thee. De eigenaar vertelt ons van alles en laat ook via een zeer oude computer  een cd  zien waarop te zien is waar de Derwizen vandaan komen.

Na afloop bedanken we de man hartelijk en gaan we via de bakker ,waar we verschillende  kleine baklava kopen, naar huis.

 

Zaterdag  is het weer prachtig weer, maar kans op bui. Achteraf blijkt dat de regenkleding die we meenemen voor niets is. Karin heeft ons van te voren gewezen op een markt in de wijk Besiktas. Die markt is alleen op zaterdag en er komen alleen Turken  Het blijkt een markt met twee verdiepingen te zijn. Beneden groente en fruit, boven kleding en huisraad en natuurlijk  terrassen waar je thee en gözleme kunt kopen. Gözleme is een soort pannenkoek die op grote metalen schalen op een vuurtje gebakken worden. Daarna kun je er allerlei hartige zaken op kiezen. Zoetigheid kennen ze niet. We kiezen er één met aardappel. Een jonge man die er ook zit spreekt ons aan en vertelt dat de markt elke vrijdagavond opgebouwd wordt en dan is er op zaterdag markt en ’s nachts wordt alles weer afgebroken. (Het zijn allemaal steigerpijpen met grote zeilen eroverheen gespannen.

Na uitgebreid rond gekeken te hebben en zelf bekeken te zijn lopen we terug naar Taxim en vandaar terug naar het water. Via de brug gaan we weer terug naar de visboten van gisteren.  We waren er al voor gewaarschuwd: je kunt er in het weekend geen poot  trekken. Eigenlijk willen we naar de Spycey bazar, maar het is niet te doen. Er zijn te veel mensen. Dan gaan we maar terug naar ons appartement. De eigenaar van het appartement kent de  markt in Besiktas niet, maar gaat hem wel onthouden als tip voor andere toeristen.

We horen  nu ook  voor het eerst van een dakterras op de vierde verdieping en daar zitten we lekker met een wijntje tot het tijd is om te gaan eten.

( Je moet echt goed zoeken naar een winkel waar wijn verkocht wordt en in verhouding is wijn hier erg duur; minimaal € 8,- voor een fles en je eet al voor € 5,- in een restaurant)

We gaan naar het restaurant van de tweede dag. Daar is het eten goed, je zit er gezellig en het is vlak bij het appartement.

Natuurlijk gaan we via de bakker met baklava naar huis.

 

Vandaag is het zondag en het is zwaar bewolkt. Omdat er overal steeds enorme rijen staan van een paar honderd meter zorgen we dat we  rond 8.45 uur bij de blauwe Moskee zijn en ook nu moeten we al in de rij.(Officieel gaat de moskee om 9.00.uur open.) Het gaat vrij snel. Er hoeft geen kaartje gekocht te worden; wel moeten zoals in elke moskee je  schoenen uit en die neem je in een  plastic zak mee, omdat de uitgang aan de andere kan is. De moskee is van binnen prachtig en nu snap je ook hoe hij aan zijn naam komt. Van buiten is het een grauwe betonmassa, (wel mooi van vorm met de minaretten), maar binnen zijn mooie geglazuurde tegels in voornamelijk de kleur blauw.

Het wordt lichter als we eruit komen en we gaan op weg naar de Ayasofya. Helaas, Er staan al weer rijen van een paar honderd meter. Doen we niet.

Dan door naar het Topkapipaleis. De rijen zijn nog langer! Doen we zeker niet. Wat nu?

Langs de bakker maar weer en iets voor bij de koffie. Turkeys Deligt heet het. Het heeft de vorm en maat van een rol pepermunt

Het is net kauwgom. De bakker knipt een stukje van een rol af. Het blijkt ook niet te snijden als we het zelf proberen.

Het blijkt dat bij de Ayasofya vandaag de start van de ronde van Turkije is. Er zijn heel veel TV wagens en vanaf 13.00 uur hangt er een helikopter in de lucht.

We maken er na de koffie een moskeedag van. De bezienswaardigheden waar je een kaartje voor moet kopen moet je echt heel vroeg bij zijn.

Als eerste gaan we naar de Süleymaniye moskee , maar we snappen de plattegrond in onze reisgids niet. We blijken dan ook bij de Beyazitmoskee te zijn. Die is iets kleiner, maar achteraf zeker zo indrukwekkend. We moeten weer 2 keer onze schoenen uit en in en plastic zak meedragen. Omdat we toch nieuwsgierig zijn naar de Süleymaniye moskee  vragen we aan een student de weg . We worden via een winkelstraat gestuurd. Daar is voor een winkel een enorme oploop van alleen maar mannen. Je blijkt er colbertjasjes te kunnen kopen voor 25 of 35 lira. Maar het is geen goede kwaliteit vertelt een wat oudere Engels sprekende man. De rest van de mannen volgt het gesprek met belangstelling en we hebben weer nieuwe vrienden als we verder lopen.

Bij deze moskee is het drukker dan bij de Beyazit moskee, maar echt veel mooier vinden wij hem niet.

Intussen is het prachtig weer geworden. Na een aantal dagen slenteren zijn we toe aan een beetje rust! (Ja ja, we worden een dagje ouder!!)

Renée gaat als we terug zijn naar het dakterras en Thomas volgt het  wielrennen op de tv.

We gaan ’s avonds eten bij een op het oog authentiek Turks restaurant, waar we al een paar keer voorbijgelopen zijn.

We kiezen voor het menu. Je krijgt soep vooraf en daarna kip kebab. Daarbij een zeer zure niet lekkere rode wijn. Als ze vragen of alles naar wens is  zeggen we: Ja behalve de wijn.  Volgens de eigenaar is er niets mis met de wijn, maar we krijgen nu toch een smakelijke witte wijn ter vervanging. Goed opgelost.

 

Maandag 30 april

 

We zorgen dat we voor half 9 al in de rij staan voor het Topkapipaleis. Er zijn al zo’n 50 mensen voor ons, maar dat is beter dan de rij van ruim 100 m. van gisteren. Tijdens het wachten krijgen we een paar goede tips van een dame die naast ons staat. Zij komt oorspronkelijk uit Californië,maar  woont tegenwoordig op Cyprus.

Ze zegt dat de harem echt de moeite waard is. (Je moet er binnen apart extra voor betalen.)  Precies 9.00 uur gaan de ticket hokjes open en 5 min. later kunnen we naar binnen. Intussen is de rij wachtenden al weer een paar honderd meter!

Op advies van de Californische vrouw gaan we eerst naar de harem. Het is er nog relatief rustig.

Daarna kijken we steeds waar de rij het kortste is om naar binnen te gaan. We hadden niet gedacht dat het in deze tijd van het jaar overal al zo druk zou zijn.

Na ruim 4 uur hebben we alles wel gezien.

We lopen via de kade waar we vis eten  weer terug naar hotel.  Onderweg drinken we thee bij Hafiz Mustafa 1864 met een zoetigheidje.

 

Disdag 1 mei 2012

 

Om 8.50 uur zijn we bij de Cistern Yerrebatan  Omdat het relatief onbekend is  dachten we  dat het wel rustig zou zijn , maar er zijn al zo’n 100 wachtenden voor ons. Als de deuren open gaan gaat snel met kaartverkoop.

Het is bijzonder dat er onder de grond zoveel water was en nog steeds is. De vissen zwemmen er en vroeger was dit de plaats voor verse vis. In het bassin stroomt  80.000 liter water per dag. Er staan 363 ? zuilen. Ook  zijn er twee beelden  van Metusa ; Ze staat 1 keer  ondersteboven en 1 keer op haar kant. Niemand weet waarom dat zo is.

Er is een “pilaar van de tranen” waar je een wens mag doen (en natuurlijk moet je een muntje in het water gooien)

Wanneer we later bij de Ayasofya komen staat er weer een rij van 5 mensen breed en een paar honderd meter lang. Dus besluiten we die toch maar weer  aan ons voorbij te laten gaan.

Hebben we een goede reden om nog eens terug te komen naar deze bijzondere stad.

In plaats daarvan gaan we naar de Grand Bazar. Het is met recht Grand! Er zijn meer dan 4000 winkeltjes onder één dak. Hele straatjes met leer, goud, cd’s schoenen. Laarzen etc. W aar ik eventueel  belangstelling voor heb is een nieuwe tas. Overal proberen de mensen ons naar hun winkeltje te krijgen en we worden constant aangesproken. De kunst is om zo onopvallend mogelijk te kijken naar waar je interesse naar uit gaat. Als men maar denkt dat je kijkt kom je bijna niet weg.

Dan zie ik hoog in de lucht een lamsleren tas hangen die ik wel beter wil bekijken.

Dat kan uiteraard en dan begint het spel van loven en bieden. De verkoper vind mij hard, maar gaat uiteindelijk akkoord met het bod. Dat is ongeveer de helft van de oorspronkelijke vraagprijs.

 

’s Middags lopen we vanuit het appartement naar het water. Daar is een soort boulevard met karretjes brood, watermeloen en vermoedelijk warm vlees.  Ook zijn er visrestaurants aan de kade en als we later terug lopen door de straatjes zijn er zelfs heel veel visrestaurants.


 

Dan is het al weer onze laatste dag. We hebben een avondvlucht, dus eerst nog even de tijd.

We slenteren nog wat langs de winkels en lunchen ergens.

Keurig op tijd worden we door een taxi opgehaald om naar het vliegveld terug te gaan.

Daar aangekomen verbazen we ons erover dat er op de vluchtstrook van de snelweg zoveel geparkeerde auto’s staan met mensen erin. Het blijkt dat het allemaal mensen zijn die iemand komen halen en nu hoeven ze geen parkeergeld te betalen. Ze rijden pas voor al de persoon waar ze op wachten in de aankomsthal is!

Wij hebben ruim de tijd en het is vermakelijk om te zien dat de eerste mensen (Nederlanders) die ook met het vliegtuig mee moeten al voor de incheckbalie staan,terwijl die pas over en uur open gaat. Je kunt maar haast hebben!

Als de balie wel open is en we aan de beurt zijn om de koffer af te geven is de koffer 5 kg. Te zwaar. Per kg. moet je € 10,- betalen! We mogen wel om pakken en meer in de handbagage doen. Dat proberen we wel, maar 5 kg. kleding dat redden we niet. We hebben ’s morgens een statief voor de foto camera gekocht omdat het zo goedkoop as en we er toch één nodig hadden. Dat statief past qua maat niet in de handbagage en weegt wel 1.8 kg.

Dan maar toiletspullen overpakken, dat weegt tenminste wat.

We zien kans om ruim 4 kg. uit de koffer te krijgen en nu hoeven we niets bij te betalen. Fijn, maar we zijn er nog niet!  Bij de douane moeten we nog een keer met onze handbagage door de scan en nu zitten er in de handkoffer verboden zaken! De rolkoffer van Thomas vol met foto apparatuur en laptop en andere elektronica is geen probleem. Maar de koffer van Renée moet open!

Bovenop ligt een nieuwe bus haarlak: mag niet, moet in de vuilnisbak! Ook een restant shampoo en een beetje bodylotion van Thomas moeten weg! Er moet nog meer in zitten. Ja een schaar mag ook niet, weg ermee! Oh en een metalenkurkentrekker kan natuurlijk helemaal niet! Inleveren.

Dan vindt de douane beambte het kennelijk genoeg en mogen we door. De fles met anderhalve liter water kan gewoon mee terwijl er bij iemand anders een probleem gemaakt wordt over een halve literfles! Het lijkt toch wel op enorme willekeur!

 

Dan begint het wachten op het vliegtuig. Het komt te laat binnen. Dat komt horen we bij ons eigen vertrek door de tegenwind die ze op de heenweg vanuit Eindhoven gehad hebben. Maar het goede nieuws is dat we er terug dan 15 minuten korter over doen, zodat we toch redelijk op tijd terug kunnen zijn. Inderdaad word rond 21.30 uur omgeroepen dat we de riemen weer vast moeten doen i.v.m.de landing. We zakken een stuk en komen meteen in enorme windzakken. Erg misselijk makend en ik heb ook geen zakje “voor het geval dat”bij mijn stoel. Dan wordt er omgeroepen dat we misschien wel gemerkt hebben dat er wat turbulentie is………..O ja??:) en dat het komt door enorme onweerbuien boven Eindhoven. Ze overleggen met de toren of we tussen twee buien door kunnen landen of dat ze moeten uitwijken naar een ander vliegveld! (Onze auto staat in Eindhoven, leuk!)

Na een half uur stijgen en dalen, zonder verdere informatie, lijkt het erop dat we nu echt doorzakken naar beneden. Gespannen kijken we uit het raam. Zien we de Euromast? Is het Aken of vliegveld Twente? Maar nee, het is Eindhoven.

De stewardess verzoekt ons vooral snel uit te stappen, want we lopen het risico dat het weer gaat onweren en dan mag niemand het toestel verlaten, want we stappen uit op een open platform.

En weer zijn er mensen die er het eerst uit willen! Zouden het dezelfde zijn als die er het eerste in wilden? Uiteindelijk zijn we ’s nachts om 00.15 uur weer veilig thuis en gaan we weer afkicken van temperaturen van tussen de 25 en 30 graden naar 10 a 12 graden!!

 

Wat een stad is dit!!!!!!

 

 

 

 

 

 

Thomas Outdoor & Recreatie
info@thomasschoots-web.nl